O Gemiden İnmeyenler
Eski bir felsefe hikâyesidir; Theseus’un Gemisi…
Yıllar içinde geminin tahtaları tek tek değişir. En sonunda ilk günden geriye tek bir çivi bile kalmadığında sorarlar: Bu hâlâ aynı gemi midir?
Ankaragücü’nü ne zaman düşünsem, aklıma hep bu hikâye düşer.
Tam 116 yıl… Kimler geldi, kimler geçti. Futbolcular, başkanlar, hocalar, statlar, ligler… Bir bakmışsın Süper Lig’desin, bir bakmışsın 1. Lig’de, bugün 2. Lig’de… Ama bazı kulüpler için kaçıncı ligde olduğunun pek bir hükmü yoktur.
Çünkü kimileri bir takımın bulunduğu yeri sever. Kimileri ise sadece yanında olmayı.
Bizimki, işte o ikincilerin hikâyesi. Birincilik meselesini de zaten pek kafaya takmadık.
Bugün yeni sezonun ilk maçına doğru yola çıkarken içimde tam olarak bu duygu var. 116 yıllık bu ulu çınarın gölgesinde, onun yanında durabilmenin o duru mutluluğu…
Hayat akıp gidiyor. Bir zamanlar elimizi tutan eller yaşlanıyor, küçücük eller büyüyor. Sonra o büyüyen eller, başka küçük elleri avuçlarının içine alıyor. Yıllar, yüzler, eller değişiyor; ama yürüdüğümüz yol hep aynı yere çıkıyor.
Belki de “Kimi sevsem sen vardın” derken anlatılmak istenen tam olarak budur.
116 yıldır o geminin tahtaları değişiyor ama Ankaragücü sevgisi gemiyi hâlâ rotasında tutuyor.
Çünkü o gemiden inmeyenler var.
Ve ne olursa olsun, o gemiye binmek için her daim can atacak olanlar...
Yorum Yazın