Yıllarca dostu hep yanımızda aramıştık. Hep birileri elimizi tutsun bize destek versin demiştik.
Ama yaşanan süreçte görüyoruz ki yanımızda hiç dost yokmuş.
Düşman hep içimizdeymiş. Gerçek dostlar hep dışarıdaymış.
Dostlar; Mersin’de, İzmir’de, Bursa’da, Trabzon’da, İstanbul’daymış.
Bunca yıldır futbolu takip eden insanlarız. Bu dönemde daha önce hiç görmediğimiz olaylara tanık oluyoruz.
İşte İstanbul Türk Telekom Arena’da Galatasaray taraftarının yaptıkları ortada. Bu ligden yıllarca çok takım düştü, yıllarca çok takım sahipsiz, parasız kaldı. Ama hiç birine Ankaragücü’ne gösterilen destek verilmedi. Hiç kimse Ankaragücü’ne üzüldüğü kadar üzülmedi.
Bu Ankaragücü’nün büyüklüğünü, sevildiğini gösterir. Biz bunu yıllarca insanlara anlatamadık. Bu kulüp büyüktür dedik, markadır dedik. İsmi yeter dedik. Ama anlayamadılar. Hep kendi bildiklerini okudular.
İstanbul’da Ankaragücü’ne gösterilen saygı elbette ki önemli. Ancak madalyona tersten baktığımızda üzülmemek de elde değil. 102 yıllık Ankaragücü, maalesef üzüntü verici bir durumda. Eldeki genç kadroyla yaşam savaşı veriliyor. Buna sebep olanları bir kez daha Allah’a havale ediyor ve kalan 12 maçta herkese sabırlar diliyoruz…
Eminim ki şimdi birileri bu halimizden ne kadar mutludur!..